Gebroken Ketens

Het onderstaand verhaal is een door mij vertaalde en iets ingekorte casus uit het onderzoek van de Royal Commission into Institutional Responses to Child Sexual Abuse in Australië. Het verhaal van BCB laat duidelijk zien hoe het beleid van de organisatie van Jehovah’s Getuigen aangaande seksueel misbruik in de praktijk werkt, alsook welke gevolgen het voor het slachtoffer heeft. De aanduiding ‘BCB’ voor het slachtoffer komt van de Royal Commission. Ik heb ervoor gekozen dit zo te laten. Het verhaal spreekt in grote lijnen voor zichzelf en omdat de Royal Commission hier en daar al commentaar geeft, zie ik van verdere toelichting af. Het verhaal van BCB BCB groeide op op een boerderij in West Australië. Ze kwam in aanraking met Jehovah’s Getuigen toen ze 10 jaar was. Op haar 18 e werd ze gedoopt. Tussen 1980 en 1986, toen ze tussen de 12 en 18 jaar was, logeerde ze regelmatig bij een vriendin wiens vader Bill Neill ouderling was in haar gemeente. BCB woonde wekelijks Bijbelstu...

Het is inmiddels 10 jaar geleden dat ik min of meer de organisatie van Jehovah’s Getuigen verliet. Als ik toen vrijuit had gesproken, had gezegd wat ik dacht en waarom ik bepaalde dingen niet meer kon geloven, hadden ze me uit kunnen sluiten wegens afvalligheid. Ik besloot me echter stil te houden. Ook schreef ik me niet uit bij de organisatie. De reden hiervoor was dat iemand die zich ‘terugtrekt’ op precies dezelfde manier wordt behandeld als iemand die is uitgesloten: hij of zij wordt genegeerd, Jehovah’s Getuigen mogen niet meer met zo iemand praten, hem of haar zelfs niet groeten. De gemeenteleden zouden ook niet hebben geweten dat ik me zelf had teruggetrokken, omdat de mededeling die gedaan wordt precies dezelfde is als bij uitsluiting. En daarna mogen ze er niet naar vragen. Door mij niet terug te trekken – en ook niet uitgesloten te worden – werd ik hooguit beschouwd als iemand die ‘inactief’ is, maar nog wel verbonden met de organisatie. Zienswijze inactief versus terugt...

In het voorjaar van 2010 kwamen drie 4 e -jaars theologiestudenten, waaronder ikzelf, in contact met dr. J. Drost, lector aan de NHL en verbonden aan het lectoraat voor maatschappelijke participatie door (jonge) mensen met een licht verstandelijke beperking. Tijdens een oriënterend gesprek vertelde dhr. Drost ons over (jonge) mensen die in zogeheten multiproblemgezinnen opgroeien. Voor hulpverleningsinstanties die zich met deze gezinnen bezig houden, is het vaak onduidelijk wat er al door anderen – zoals kerkelijke groeperingen – wordt gedaan. Aan ons de vraag of wij hier onderzoek naar konden doen. Er werd ons ook verteld dat mensen met een licht verstandelijke beperking – die hierdoor vaak te maken hebben met langdurig problematische gezinssituaties – vaak kerken in groeperingen met een duidelijke leer, zoals Pinkstergemeenten, Baptisten en Jehovah’s Getuigen. Ik bood vervolgens aan om onderzoek te doen naar welke hulp er binnen gemeenten van Jehovah’s Getuigen wordt geboden aan l...

Alle gemeenten van Jehovah’s Getuigen maken deel uit van een wereldwijde organisatie. De organisatie wordt volgens eigen zeggen ‘theocratisch’ geleid, wat wil zeggen dat Jehovah’s Getuigen geloven dat hun organisatie geleid wordt door God, die op zijn beurt Jezus Christus heeft aangesteld als hoofd van de gemeente. De eigen publicatie Georganiseerd om Jehovah’s wil te doen (2005, p.12) zegt het als volgt: ‘Jezus geeft leiding via de heilige geest, via de Heilige Schrift en via bekwame onderherders, die aan hem en aan zijn hemelse Vader verantwoording moeten afleggen terwijl ze de kudde Gods weiden (Hebreeën 13:17; 1 Petrus 5:2,3)’. Aan het hoofd van het aardse en zichtbare deel van deze organisatie staat het Besturend Lichaam, dat gevormd wordt uit oudere mannen die een lange staat van dienst hebben binnen de organisatie, en die behoren tot de ‘gezalfden’, mensen met een ‘hemelse hoop’. Onder Jehovah’s Getuigen zijn er mensen met een ‘hemelse hoop’ en mensen met een ‘aardse hoop...